2

De man van mijn dromen…

is geen egoïst

Sam draaide zich om. Het was zo lang geleden dat hij Autumns mooie mond had zien glimlachen, dat hij zich niet kon voorstellen dat ze naar hem lachte.

Maar er was niemand anders in de ruimte. Hij keerde zich weer om en hield zijn hoofd schuin om haar gemoedstoestand in te schatten. ‘Dag Autumn.’

Haar glimlach werd minder breed. ‘Sam.’

‘Dat is lang geleden.’

‘Ongeveer twee jaar.’

Hij keek in haar donkergroene ogen, om haar stemming te peilen. ‘Iets langer, denk ik.’ Hij zag geen voortekenen van een woedeaanval en dus geen reden zijn kruis te beschermen. Goddank. ‘Ik zag je daarnet al en wilde even hallo zeggen, zodat je weet dat ik er ook ben.’ Hij wilde even met haar praten, om te polsen hoe ze zich voelde zodat eventuele problemen vermeden konden worden.

‘Ik weet het, je staat op de gastenlijst.’

‘O ja, natuurlijk.’ Hij boog zich voorover en raapte haar map op. ‘Heb je een borrel ingeschonken voor jezelf?’ zei hij grappend toen hij de fles zag.

‘Het is cider en het is niet voor mij.’

Geen van de gasten die hij kende was bij zijn weten geheelonthouder. ‘Waar is Conner nu?’

‘Die is bij Vince.’

Vince. De mannelijke versie van Autumn. Maar dan groter en gemener. En opgeleid als marinier. Sam had een bloedhekel aan Autumns broer. ‘Hoe gaat het met je?’

‘Goed.’ Ze keek naar het grote zilverkleurige horloge om haar pols, met de wijzerplaat naar onderen. Hij vroeg zich af of zijn naam daar nog steeds stond getatoeëerd. ‘Ik zou graag even met je bijkletsen, maar ik ben aan het werk.’ Ze zei het met een lach, maar Sam was niet gek. Ze tilde haar arm iets op en hij schoof de map eronder. ‘Dank je. Veel plezier vanavond.’ Ze liep weg en verliet de ruimte. Sam draaide zich om en keek haar na. Dat ging niet slecht. Lang niet slecht, al vertrouwde hij haar voor geen cent. Ze zou hem zomaar op een onbewaakt ogenblik kunnen aanvallen. Of een laxeermiddel door zijn soep roeren. Of arsenicum. Of allebei, dan voelde hij zich ellendig én hij ging dood.

Zijn blik dwaalde af van haar rode paardenstaart naar haar slanke rug en de ronde vormen van haar heupen. De twee klepjes op de achterzakken van haar broek trokken zijn aandacht naar haar ronde billen. Autumn was een mooie vrouw. Daarover bestond geen twijfel, al was ze niet beeldschoon te noemen. Ze had ronde vormen op de juiste plaatsen, was slank en had mooie borsten. Hij vond het niet slecht van zichzelf dat hij zo dacht. Hij had haar naakt gezien en haar lichaam was niet buitengewoon. Ze was niet eens zijn type. Hij hield van lange, magere vrouwen met grote borsten. Had zich altijd aangetrokken gevoeld tot vrouwen die net iets té waren. Waarom had deze gewone vrouw hem dan zo bijzonder aangetrokken, die paar dagen in Las Vegas?

Sam verliet de zaal en toostte een beetje achteraf van de overige gasten met zijn champagne op het bruidspaar. Hij kon zijn fascinatie voor Autumn wijten aan de stad. Niets was waarachtig in Vegas. Hij kon het ook wijten aan de drank. Die had rijkelijk gevloeid. Hij kon het wijten aan het jaargetijde. Het was juni, dan werd hij altijd een beetje gek. Maar hij wist niet zeker of het met een van die dingen te maken had.

Hij verving zijn lege glas door een vol glas champagne toen er een dienblad langskwam. Het enige wat wel zeker was, was dat hij in een bar een roodharige vrouw had ontmoet, met wie hij een paar dagen later trouwde. De ochtend daarna had hij haar in het Caesars Palace achtergelaten alsof ze een gebruikte badhanddoek was. Hij begreep wel waarom Autumn hem haatte. Dat begreep hij heel goed en hij nam het haar niet kwalijk. Hij had zich toen niet van zijn beste kant laten zien. Het ergste was dat het ook niet eens zijn slechtste kant was geweest.

In de menigte rondom Ty en Faith zag hij kort een rode paardenstaart. De gasten maakten plaats en hij zag dat het bruidspaar twee glazen cider kregen aangereikt. Er kon maar één reden zijn waarom Ty en Faith geen champagne dronken op hun eigen bruiloft. En dat was niet omdat ze ineens geheelonthouder waren.

Autumn verdween weer uit beeld. Hij kon zich voorstellen dat Ty en Faith blij en gelukkig zouden zijn met een kind. Zo zagen ze er ook uit.

Sam nam een slok champagne. Zes jaar geleden was hij niet bepaald blij en gelukkig geweest toen hij had gehoord dat hij vader zou worden. Maar vanaf het moment dat hij zijn zoon had vastgehouden, was dat anders geweest.

‘Hé Sam.’

Hij keek achterom en zag de nieuwste assistent-coach van het team: Mark Bressler. ‘Hammer.’ Amper een jaar geleden was Mark nog een van de sterren van het ijshockey en de aanvoerder van de Chinooks. Maar de afgelopen winter was hij gewond geraakt in een vreselijk auto-ongeluk, en was zijn carrière ten einde gekomen, waardoor Ty Savage aanvoerder was geworden. ‘Het schijnt dat de aanvoerder onze geldschieter met kind heeft geschopt.’ Hij wees met zijn glas naar het gelukkige paar. ‘Dat moet een nieuwtje zijn in het ijshockey.’

‘Jezus, LeClaire. Let op je woorden.’

‘Mijn taalgebruik?’ Hij had toch niet gevloekt?

‘In het gezelschap van vrouwen.’

Hij had alleen ‘met kind geschopt’ gezegd. Sinds wanneer was dat vloeken, en het ijdel gebruiken van Jezus’ naam niet? En sinds wanneer trok Bressler zich daar wat van aan? Ineens zag Sam de blonde vrouw aan Marks zij, met Bresslers hand op haar rug. Aha. ‘Hoi Zetbaas.’

‘Hoi Sam,’ zei Chelsea terug, met haar blik op de bruid. ‘Is Faith in verwachting? Weet je het zeker?’

Hij haalde zijn schouder op. ‘Kan geen andere reden bedenken waarom Ty en zij die vieze cider anders zouden drinken, in plaats van het echte werk.’

‘O mijn god!’ Chelseas blauwe ogen werden nog groter en ze duwde haar haren achter haar oren. ‘Nu weet ik iets wat mijn zus nog niet weet.’

De ring aan haar linkervinger fonkelde hem tegemoet. ‘Dat is een behoorlijke ring!’

Met een lach hield ze haar hand omhoog. ‘Zag je hem dan?’

‘Daar kun je moeilijk omheen.’ Hij wist zeker dat het stuk chagrijn naast haar de gulle gever was. ‘Schatje, als dit betekent dat je bezet bent, breek je mijn hart.’

Ze grijnsde. ‘Sorry.’

Hij nam haar hand in de zijne en bestudeerde de enorme diamant. ‘Is dat een echte of ben je afgescheept met een of andere zirkoon?’

‘Tuurlijk is-ie echt, eikel.’

‘Let op je woorden,’ zei hij tegen Mark, en hij liet Chelseas hand zakken. ‘In het gezelschap van vrouwen.’ Hij keek om zich heen, op zoek naar Chelseas tweelingzus. ‘Is je zus er nog? Die is niet zo leuk als jij, maar…’

‘Die is ook al bezet.’

‘Verdomme.’ Hij lachte en stak zijn hand uit naar zijn vroegere teamgenoot en vriend. ‘Gefeliciteerd, je mag jezelf gelukkig prijzen.’

Mark schudde Sams uitgestoken hand. Hij sloeg zijn arm om zijn verloofde heen en trok haar tegen zich aan. ‘En of ik mezelf gelukkig mag prijzen.’ Chelsea keek naar hem op en Mark en zij glimlachten naar elkaar, alsof ze een grap hadden gemaakt die hij niet begreep. Alsof ze verliefd waren.

Sam nam snel een slok. Zo had hij nog nooit naar iemand gekeken; hij vond het aanstellerig en irritant. Hij had nooit gedacht dat hij Hammer aanstellerig of irritant zou vinden. Hij zei: ‘Tot gauw,’ en ging ervandoor, voordat ze elkaar gingen zoenen of zo.

Hij baande zich een weg door de menigte tot hij bij het bruidspaar aanbelandde. ‘Gefeliciteerd Ty.’ Hij schudde de bruidegom de hand. Hij wist niet of het al algemeen bekend was dat Faith in verwachting was, dus daarover hield hij zijn mond.

‘Dankjewel.’

‘Sam.’ De bruid liep op hem af en omhelsde hem stevig. Ze was beeldschoon en zacht en rook heerlijk. Ze zou een geweldige echtgenote zijn voor Ty. Voor alle mannen, trouwens. Alle mannen, behalve Sam. Voor Sam hoefde dat trouwen niet zo nodig.

‘Je ziet er schitterend uit,’ zei hij, en hij keek haar vorsend aan.

‘Dank je.’ Ze glimlachte. ‘En denk nu niet dat ik vergeten ben waarover we het in St. Paul hebben gehad.’

Hadden ze daar ergens over gesproken? Kennelijk had hij het netjes gehouden; ze glimlachte.

‘Ik kon je niet uitnodigen voor een feestje in de Playboy Mansion, maar ik heb voor vanavond wel een paar playmates uitgenodigd.’

O, dat gesprek. Ze had hem beloofd dat ze een uitnodiging zou regelen voor het team als ze de Stanley Cup zouden winnen. ‘Dat heb ik gehoord.’

‘Dat verbaast me niks.’ Ze lachte. ‘Ik heb de weddingplanner gevraagd ervoor te zorgen dat je aan hun tafel zat.’

Normaal gesproken zou hij dat geweldig nieuws vinden. Hij trok zijn mondhoeken omhoog in een glimlach. ‘Geweldig. Dankjewel.’

‘Ik hoop dat het voldoende is om het goed te maken.’

‘Nu staan we quitte.’ Hij deed een stap naar achteren om plaats te maken voor de manager van het team, Darby Hogue, en zijn vrouw, die het bruidspaar ook wilden feliciteren.

Sam nam nog een slok en zag over de rand van zijn glas meteen de playmates staan. Die zag je niet snel over het hoofd: vier meisjes met enorme haardossen en nog grotere borsten. Blake, André en Vlad hingen om hen heen. Het was vier tegen drie. Misschien moest hij de jongens een handje gaan helpen. Hij liet zijn glas zakken, maar ondernam nog geen actie.

Autumn. Hij kon niet echt het enthousiasme opbrengen om te gaan flirten met vrouwen in te korte rokjes en te diep uitgesneden bloesjes. Niet in de buurt van de moeder van zijn kind, die op zoek was naar een excuus om hem nog meer te haten dan ze al deed. Als dat tenminste mogelijk was.

Daarom begon hij maar een praatje met Walker en Smithie en hun eega’s. Hij glimlachte en knikte terwijl de vrouwen herinneringen ophaalden aan hun eigen bruiloften, en vervolgens aan de geboortes van hun kinderen. Goddank onderbrak Walker zijn vrouw op het moment dat ze aan een verhaal over zindelijkheid wilde beginnen.

‘Wist je dat de directie Richardson van de hand wil doen voor een ander?’ vroeg Walker.

Ja, dat had hij ook gehoord. Hij mocht Richardson wel. Hij was een solide vleugelspeler, en nu Ty ermee ophield, hadden ze een multi-inzetbare speler nodig. Eentje die zowel penalty’s kon nemen als de zijkanten kon bespelen. ‘Weet je wie het wordt?’

‘Bergen schijnt een optie te zijn.’

‘Uit het noorden?’ Het enige wat hij wist was dat Bergen geblesseerd was.

‘En toen,’ hoorde hij Walkers vrouw lachend zeggen, ‘riep hij: “Heb in potje poept, mammie”.’

Gadver. ‘Aju,’ zei Sam en hij zette koers naar de playmates. Het kon hem niets meer schelen wat Autumn van hem dacht. Ze was toch een zeikwijf, en wat kon er nou mis zijn met een beetje flirten met vier mooie vrouwen?

Autumn zat gehurkt tussen bruid en bruidegom de rest van het schema door te nemen. Autumn hield van lijstjes, zowel in haar werk als privé. Van de huwelijken die ze organiseerde kende ze de lijstjes uit haar hoofd. Toch had ze deze altijd bij zich in haar leren map.

Het was na achten en het buffet en de receptie waren bijna voorbij. Faith zag er uitgeput uit, maar ze hoefde alleen nog maar de taart aan te snijden en een dansje te maken, dan kon haar bruidegom haar naar huis brengen.

Zelf was Autumn waarschijnlijk pas thuis rond middernacht. Als ze geluk had.

‘Dank je,’ zei Faith. ‘Het loopt allemaal op rolletjes dankzij jou.’

‘En op tijd,’ voegde Ty eraan toe. Hij had zijn wens van een bescheiden bruiloft niet onder stoelen of banken gestoken, maar net als de meeste bruidegoms was hij gezwicht voor de wensen van de bruid.

‘Geen dank.’ Ze keek op haar horloge. ‘Over ongeveer vijf minuten zal Shiloh iedereen vragen naar jullie toe te komen in de Rainier Room.’

‘Kan dat nu al?’ vroeg Ty, maar het was eerder een eis dan een vraag.

‘Niet iedereen is klaar met eten,’ protesteerde Faith.

‘Kan me niet schelen. Jij bent moe.’

‘Je kunt niet verwachten dat iedereen nu al weggaat.’

‘Zeg maar dat de bar geopend is,’ zei Ty tegen Autumn. ‘Dan zullen ze over elkaar struikelen om het gratis op een zuipen te kunnen zetten.’

Autumn stond lachend op. Ze riep haar assistente op en zei haar dat ze zo meteen iedereen kon uitnodigen naar de andere zaal te gaan en dan moest zeggen dat daar de bar open was. Toen ze zich van het bruidspaar verwijderde, viel haar blik op Sam. Hij was bezig met een charmeoffensief bij de playmates, die dicht om hem heen stonden te kirren en naar hem opkeken alsof hij een god was.

Er was een tijd dat de aanblik van Sam samen met een stel mooie vrouwen haar diep zou hebben geraakt. Dan was ze het liefst ineengedoken in een hoekje gaan zitten. Maar die tijd was gelukkig allang voorbij. Hij kon doen wat hij wilde. Zolang hij het maar niet deed waar haar zoon bij was. Wat hij natuurlijk wel deed, want hij liep altijd zijn lul achterna.

Ze verliet net de zaal toen Shiloh de microfoon pakte en haar mededeling deed. Ze liep haar lijstje voor de zoveelste keer na. Het was tijd om de taart aan te snijden, de band kon beginnen en de barkeepers stonden klaar om de drank in te gaan schenken. Ze had nog even tijd voor zichzelf. Daarom dook ze de dames-wc in.

Terwijl ze haar handen waste wierp ze een blik op haar gezicht in de spiegel. Toen ze een puber was, haatte ze haar rode haar en groene ogen. Zoveel kleur vond ze te veel van het goede voor haar bleke huid. Maar nu was ze er wel tevreden over. Ze was over haar gevoelens heen gegroeid, en was trots op de vrouw die ze was geworden. Dertig jaar oud, met een eigen zaak als event manager, waarmee ze haar rekeningen kon betalen en haar zoon kon helpen opgroeien. De alimentatie die ze van Sam kreeg was meer dan genoeg. Ze had er haar huis mee kunnen betalen, en haar wagenpark, en kon er zelfs van op vakantie. Tegelijkertijd wist ze dat ze, als de nood aan de man kwam, ook in haar eentje voor Conners onderhoud kon zorgen.

Ze droogde haar handen af en deed de deur open. De economische recessie had invloed op haar bedrijf en daarom had ze het uitgebreid met meer evenementen dan alleen bruiloften. Op dit moment was ze bezig met het plannen van een Willy Wonka-feestje voor twintig kinderen van tien, volgende maand. Daar alles voor regelen was een uitdaging en ook leuk, maar niet zo leuk als een huwelijk. Van het plannen van huwelijken hield ze toch het meest, wat gek was, gezien haar eigen verleden.

Ze bewoog zich vlot door de groepjes bruiloftsgasten, die op weg waren naar de Rainier Room, aan de andere kant van de gang. Er waren vanavond veel mooie en rijke gasten. Niet verkeerd. Autumn verdiende haar geld met het plannen voor mooie en rijke gasten, maar ook voor minder rijke mensen. Ze vond het allemaal even leuk. En ze wist uit ervaring dat rijkdom niet voor makkelijke klanten zorgde. Of voor rekeningen die op tijd werden betaald.

Toen ze langs Sam liep, maakte hij zich los van het groepje teamgenoten dat met de playmates stond te praten.

‘Autumn, heb je een minuutje?’

Ze bleef een paar meter van hem af staan. ‘Nee, dertig seconden.’ Ze hadden tenslotte een zoon samen. Ze kon zich niet voorstellen waar ze verder over konden praten. ‘Wat is er?’

Hij deed zijn mond open om haar vraag te beantwoorden, maar toen ging de telefoon aan haar riem. Ze stak haar vinger op. Door de Popeye-ringtone wist ze dat het haar broer Vince was. En Vince zou alleen bellen als er een probleem was.

‘Carly belde net,’ vertelde hij. ‘Ze is ziek en kan niet op Conner passen. En ik moet over een halfuur op mijn werk zijn.’

Het was te vroeg voor Autumn om weg te gaan. Ze liep naar een rustiger gedeelte van de gang en zei: ‘Ik bel Tara wel.’

‘Heb ik al gedaan. Ze neemt niet op.’

Autumn ging in gedachten een lijstje opties af. ‘Ik bel zijn crèche, misschien kunnen zij hem overnemen… Shit, die zijn natuurlijk dicht.’

‘En Dina dan?’

‘Dina is verhuisd.’

‘Dan moet ik me maar ziek melden.’

‘Nee.’ Vince had deze baan pas een week. ‘Ik bedenk wel iets.’ Ze sloot haar ogen en schudde haar hoofd. Oppasproblemen waren een probleem voor elke alleenstaande moeder. En de vreemde werktijden die zij als weddingplanner had, maakten die problemen extra lastig. ‘Ik weet het even niet. Dan breng je Conner maar hier, en moet een van mijn medewerkers hem maar een paar uur zoet houden.’

‘Ik regel het wel.’

Autumn keek over haar schouder. Ze was Sam helemaal vergeten. ‘Wacht even.’ Ze liet haar telefoon zakken. ‘Wat zeg je?’

‘Ik regel het wel, met Conner.’

‘Maar je hebt gedronken.’

Hij fronste. ‘Ik vraag of Natalie hem oppikt.’

Natalie. Zijn ‘persoonlijke assistente’. Autumn had helemaal niets tegen Sams nieuwste ‘assistente’, maar ze vond het wel belachelijk dat Sam zijn vriendinnetjes zo noemde. Ze schudde haar hoofd. ‘Ik weet het niet.’

‘Is dit nou iets waarover we moeilijk moeten doen?’

Ze kon twee dingen doen. Conner kon ofwel worden opgehaald door de ‘assistente’ en dan een nachtje logeren op een plek die hij kende, of een tijdje rondhangen bij de Rainier Club, tot ze hem mee naar huis kon nemen. Zo op het eerste gezicht leek het voor de hand liggend, al vond ze het fijner als Conner thuis sliep. Ze sliep zelf beter als hij veilig in zijn eigen bed lag, in zijn eigen slaapkamer tegenover de hare.

‘Laat maar.’ Hij schudde zijn hoofd en draaide zich al om.

Maar als je een goede ouder wilde zijn, dan dacht je niet alleen aan jezelf. Ze pakte snel zijn arm. ‘Wacht even.’ Zijn blauwe ogen keken in de hare, en door zijn jasje heen voelde ze zijn lichaamswarmte tegen haar handpalm. Zijn biceps spande zich onder haar aanraking. Een tijd geleden zou zich nu een aangename warmte hebben verspreid door haar hele lichaam. Maar tegenwoordig was ze immuun voor zijn aantrekkingskracht en ze hield de telefoon weer tegen haar oor. ‘Sam laat hem ophalen.’

‘Wat doet die idioot daar?’

Ze beet op haar wang om niet in lachen uit te barsten. ‘Hij is bruiloftsgast.’

‘Doe de groeten aan Vince,’ zei Sam, terwijl hij in zijn eigen zak op zoek ging naar zijn telefoon. Hij drukte wat toetsen in tot hij verbinding had. ‘Hoi Nat. Ik weet dat je vanavond vrij hebt, maar zou jij Conner voor me kunnen ophalen?’ Er verscheen een glimlach op zijn gezicht en Autumn kreeg een teken dat het in orde was. ‘Ja, breng hem maar gewoon naar mijn huis. Ik ben er over een paar uurtjes.’

Autumn hing op en deed de telefoon weer in zijn hoes aan haar riem. ‘Dank je, Sam.’

‘Wat?’

Ze keek op en zag de glimlach op Sams gezicht. ‘Je hoorde me wel.’

Hij lachte. ‘En of ik je hoorde. Het is alleen lang geleden dat je iets aardigs tegen me zei.’

Bij Sam ging het niet zozeer om wat hij zei, maar om de manier waarop. De charme droop ervanaf. Gelukkig was ze ook daar immuun voor, anders zou ze zich nog vergissen en denken dat hij gewoon een aardige vent was. ‘Ik vraag wel of Vince hem morgenochtend komt ophalen.’

De glimlach verdween van zijn gezicht. ‘Vince is een idioot.’

Wat zoiets was als de pot die de ketel verweet dat hij zwart was.

‘Ik vraag wel of Nat hem thuisbrengt.’ Er kwamen een paar van Sams ijshockeymaten de gang in lopen. Met knappe, rijke vrouwen aan hun zij. Dit was Sams leven. Mooie vrouwen in designerkleding. Uitnodigingen voor huwelijksfeesten in de Rainier Club. Aanbeden worden door fans.

‘Nogmaals bedankt,’ zei ze en ze liep verder. Ze was met hem getrouwd geweest en ze had zijn zoon gebaard, maar ze had hem nooit echt gekend. Ze zou ook nooit in zijn flitsende bestaan passen. Zij ging niet winkelen bij Neiman Marcus of Nordstrom of Saks. Zij ging liever naar een tweedehands winkel, voor vintage kleding. Of, als ze iets nieuws kocht, naar de Gap of de Target.

Ze was bij de Rainier Room aanbeland en begaf zich naar de met rood marsepein versierde taart van vier verdiepingen. Zij leidde haar eigen leven en behalve zijn bemoeienissen met de opvoeding van Conner had ze niets te maken met dat van Sam LeClaire.